(22) 412 57 55
Porozmawiajmy (Pon-Pt: 09:00-18:00)
Porozmawiajmy (Pon-Pt: 09:00-18:00)

Nowelizacja Kodeksu karnego z 2011 r. wprowadziła do polskiego porządku prawnego nowy typ przestępstwa, tzw. stalking. Potoczne rozumienie tego słowa (od ang. to stalk – prześladować, nękać) nie do końca pokrywa się jednak z ustawowymi przesłankami tego czynu zabronionego wskazanymi w Kodeksie Karnym.
Kodeks karny przede wszystkim wyróżnia dwa zasadnicze typy tego przestępstwa. Zgodnie z art. 190a par.1 Kodeksu karnego odpowiedzialności karnej podlega, kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność. Zgodnie natomiast z art. 190a par. 2 Kodeksu karnego stalkingu dopuszcza się również ten, kto podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek lub inne jej dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej.
Ustawodawca słusznie przyjął, że dobrem wartym ochrony jest wolność od obawy i lęku, a także prawo do prywatności. Obu tym wartościom bardzo łatwo zagrozić w czasach współczesnych, które charakteryzują się wszechobecną informatyzacją, powszechnym dostępem do Internetu (szczególnie poprzez urządzenia mobilne typu tablet, czy też smartfon), a także eksponowaniem (często nieświadomym) danych dotyczących życia prywatnego i zawodowego poprzez media społecznościowe. W takich warunkach właściwe każdy może stać się obiektem działania agresywnego lub godzącego w poczucie prywatności. W przypadku drugiego typu stalkingu przedmiotem ochrony będzie prawo do własnego wizerunku oraz do dysponowania własnymi danymi osobowymi.
Należy mieć świadomość, że rodzaje zachowań wymierzonych w czyjąś wolność osobistą, prywatność, wizerunek, czy dane osobowe mogą być bardzo różne. Nie każde takie zachowanie (mimo że etycznie wątpliwe) będzie stanowić przestępstwo. Kodeks karny próbuje w możliwie precyzyjny sposób wskazać przesłanki odpowiedzialności karnej. Dlatego przepisy stanowią o „uporczywym nękaniu”, „uzasadnionym okolicznościami poczuciu zagrożenia”, czy też „istotnym naruszeniu prywatności”. Są to wszystko pojęcia ocenne, które w każdej indywidualnej sprawie będą przedmiotem rozważań sądu prowadzonych w oparciu o konkretne okoliczności faktyczne.
Trzeba jasno stwierdzić, że ustawodawca wprowadził surową sankcję karną za przestępstwo stalkingu. Jest to bowiem przestępstwo zagrożone jedynie karą pozbawienia wolności (a więc nie grzywną i nie karą ograniczenia wolności). Co do zasady kara wynosi od jednego miesiąca do 3 lat pozbawienia wolności. Jednakże, jeżeli następstwem działań stalkera jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, kara pozbawienia wolności wynosi od roku do lat 10. W tym ostatnim przypadku przestępstwo jest ścigane z urzędu. W pozostałych przypadkach do wszczęcia postępowania niezbędny jest wniosek pokrzywdzonego.